tag:blogger.com,1999:blog-32797382011-07-14T14:26:02.900-07:00parvaazSaharnoreply@blogger.comBlogger561100tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-1141705117479541032006-03-06T20:09:00.000-08:002006-03-06T20:18:37.490-08:00بعد از مدت زیادی فرار از نوشتن.... حرفهای زیادی دارم که با این سرعت تایپ فارسی ام همه از سرم می پره.یک کمی تمرین کنم ... بر میگردم...Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-822968492002-09-29T20:38:00.000-07:002002-09-29T20:38:27.243-07:00ديشب صحنه اي از نماز جمعه تهران رو در تلويزيون ديدم... خيلي دلم مي خواهد بدانم امروز هر كدام از اين افراد شركت كننده يا چه نيتي در روز جمعه به آن مكان ميروند. يادم مي آيد روزي خانم پيري رو به دكتر مي بردم. گفتم: مادر چند سال داري؟ گفت: نمي دونم‚ سجل هم ندارم.. گفتم: اگر خدا بخواد يك آرزويي كه داري رو مستجاب كنه در اين دنيا‚ چي آرزو مي كني؟؟ گفت: آرزو مي كنم ــــ در اين لحظه صداي اذان رو شنيديم Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-804610622002-08-19T21:26:00.000-07:002002-08-19T22:58:56.000-07:00لابلاي صفحات كتاب... مروري بر گذشته. كتابي قديمي... كتابي كه سالهاي پيش صفحاتش رو زير و رو كردي بلكه معنايي براي نظام حقوقي در ايران بيابي... بعد از سالها همون كتاب درسي دانشگاه رو باز مي كني و با ديدن نوشته هاي كنار صفحات‚ تكه كاغذي با خط خودت يا يك دوست‚ سفري مي كني به همان گذشته هاي نه چندان دور. كتابي از دكتر ناصر كاتوزيان.... ديدن آدرس و شماره تلفني در صفحه اول... جمله اي به خط مينا... يه Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-801247512002-08-11T21:51:00.000-07:002002-08-11T22:08:12.000-07:00زماني كه جنگ شروع شد سه-چهار سال بيشتر نداشتم. اما از همان زمان به بعد نفرت و بغض در دلم رخنه كرد. بعد از ظهر پنج شنبه بود كه براي آخرين بار مرا در آغوش كشيد و غرق بوسه كرد... ماه آخر سربازيش بود... اما گريه هاي من و فريادهاي من كه “ دايي پيشم بمون . نرو... “ ادامه داشت.... بغلم كرد و به مامان گفت: كه يه كم مي برمش بيرون و برمي گردم.... در راه رفتيم به يك عكاسي ... چند تا عكس گرفتيم و بهم گفت: Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-797970382002-08-03T22:31:00.000-07:002002-08-03T22:34:06.000-07:00براي ديدارت لحظه ها را شماره كردم تا بيايي سفرت طولاني بود و دل من هم پاي اين راه ... در خوابهاي رنگينت مرا شريك كن... در آنها حلاوتيست كه در هيچ يك از گلاب فروشيها نيست. يادت باشد پنهانشان كنيم در ذهن يك غروب... جايي كه به تماشاي قوي به موج نشسته‚ نشسته ايم. يادم باشد خبر از ستاره ها برايت بياورم. من آميزش ستاره ها را ديده ام... يكي شدن ديدم و بس... نه جدايي نه ريا. حالا به خواب كه مي روي‚ قدري Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-797244232002-08-01T23:45:00.000-07:002002-08-02T00:04:19.000-07:00پنج شنبه ها هميشه پر از خاطره بود از وقتي تو آمدي.... بعد از كلاس‚ پياده از اوين تا خونه... كوچه و پس كوچه ‚ بوي خوش نم بارون روي خاك‚ آلبالوهاي رسيده‚.... مي گفتي و گوش ميكردم.... غرق حرفهات كه مي شدي من شروع مي كردم به دويدن و دور شدن‚ تا جايي كه فقط صداي آبي كه از كنار خيابان رد ميشد‚ رو مي شنيدم... خوب كه حرفهاتو ميزدي و خالي مي شدي‚ شروع ميكردي به دويدن... اون وقت بود كه ديگه تنها بودي... Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-794286612002-07-26T00:09:00.000-07:002002-07-26T00:23:01.000-07:00در حيرتم‚ در آتشم..... دبيرستانم خصوصي بود و كل مدرسه حدود 100 نفر هم شاگرد نداشت‚ بنابراين هر اتفاقي ميافتاد تقريبا همه خبردار ميشديم..... يكي از دربون هاي مدرسه‚ باباي پيري بود‚ بسيار لاغر و فرتوت. من با اينكه هميشه دلم براش مي سوخت‚ اما ازش خوشم نمي اومد. هميشه سرش پايين بود و به هيچ كس كاري نداشت، يك بار به دوستم گفتم: نمي دونم چرا از اين آدم خوشم نمياد... يه حس ترحم دارم‚ اما ته دلم ..... Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-793783052002-07-24T21:29:00.000-07:002002-07-24T21:29:15.970-07:00نه سفري آسماني‚‌ نه سفري دريايي‚ نه سيري در روياها‚ نه بوي خوش آغوش مادربزرگ ‚ نه سيري دلپذير درعاشقانه ها‚‌ ....... *** شكايتي نيست‚ سحرگاه باز با صداي پرنده ها بيدار خواهم شد... خدايا روزي بايد جواب اشكهايم را بدهي.... Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-790490942002-07-16T21:06:00.000-07:002002-07-16T21:06:57.070-07:00با ناز اومد در گوشم گفت: دوست دارم. سرم و بلند كردم و نگاهش كردم.... انگشتش توي دهنش بود و با شيطنت خاصي پيروزمندانه مي خنديد و عقب عقب مي رفت. گفتم: چند تا؟؟ با خوشحالي دويد طرفم و انگشتش رو از دهنش درآورد و در حاليكه انگشتهاش رو به طرف من دراز مي كرد‚ گفت: اين قد. گفتم چند تا ميشه؟؟ گفت: ااااام . يك.. تو.. پنش.. سبن.. دوتا... ( بين فارسي و انگليسي گيج شده بود ) سرشو بلند كرد و گفت: ماشين Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-788021972002-07-10T20:17:00.000-07:002002-07-10T20:24:01.000-07:00 كنارم نشسته بود و از زمين و زمان شكايت مي كرد و ديگران را مسئول تمام مشكلاتش مي دونست... بي وقفه مي گفت و مي گفت.... حرفش رو بريدم و گفتم: نازي جان تا به حال شنيدي كه من شكايت كنم؟؟؟ گفت: نه. گفتم: اين به اين معناست كه شكايتي روهم نمي خواهم بشنوم... ... مدتي خانواده... زماني جامعه..‌محيط.. مردم ... زماني همسر و بچه ها...و و و مدام ديگران رو مقصر دانستن... از اين عمل بيزارم.... به غيراز بچه هاSaharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-786790812002-07-08T01:06:00.000-07:002002-07-08T01:10:24.000-07:00شب از نيمه گذشته و هنوز در فكرم.... من در زندگيم عاشق تر از پدر و مادرم كسي رو نديدم.. بعد از اين همه سال‚ لحظه اي بدون هم نفس نمي كشند... اگر پدر براي كاري چند روزي به مسافرت بروند‚ مامان در اون چند روز مريضه... پدرم با اينكه كليد دارد اما هميشه زنگ ميزند تا مامان در رو باز كند. و اگر به دليلي مامان نبودن ومن در رو باز ميكردم‚ مي گفتن: پدر جان من ميرم خريد تا مامان بيان .... محال بود مامان در Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-784531522002-07-01T23:40:00.000-07:002002-07-01T23:40:57.140-07:00سفري طولاني... سفري به درون... تنهاي تنها... اما اين بار لطفي نداشت‚ ثمري نداشت... با خبر Crash يك Secna باز دلم لرزيد. نه از مرگ. از اينكه خيلي كارهاي ناتمام دارم.. خيلي ها چشم انتظارند... فرصت زيادي نمانده. نمي توانم بيشتر از اين دراين سفرغوطه ور بمانم... بايد به قولهايم عمل كنم.... كساني كه در Crash امروز كشته شدند از همان باندي Take off كردند كه من هم..... مرگ در چند قدمي ماست... اما هر از Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-769538482002-05-25T00:44:00.000-07:002002-10-02T11:29:46.000-07:00از كار زياد و پرواز طولاني به خانه ام پناه آوردم.... جايي كه دنياي آرامش من است... بعد از دوش آب گرمي دلنشين با ليواني از قهوه نشستم تا با خواندن نوشتاري از خوبان به آرامش برسم.... ديدم كه استادان خوبم از دجالي گربه صفت نوشته اند.... نمي دانم چه بگويم ولي اين جانور كه اسمش نمي دانم چيست... فكر كنم سر گوزامي باشد... از زماني كه آمد قدم نحسي داشت... مدام بر سر اين و آن مي پريد... آخر او نمي داند Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-767895522002-05-20T23:44:00.000-07:002002-05-20T23:44:41.720-07:00دوست نازنيني برام آهنگي فرستاده كه تا به حال نشنيده بودم.... با اين آهنگ لرزش اشك داغي رو به روي گونش احساس كرده ... منم در تاريكي با اين آهنگ باله رقصيدم... نميدونم چرا.... اما بي نهايت دلنشين بود... عين خود پرواز در دل شب... Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-767877722002-05-20T22:26:00.000-07:002002-05-20T22:54:32.000-07:006 سال پيش نوشتم: “ ..... دوستت دارم. “ و تو نوشتي: “..... جسارتا عرض مي كنم، كه، اينطور ذهنيات بخصوص محصول، دوري، فعلا تنهايي، تحريك بنده براي نوشتن، ده دقيقه مستي موقع نوشتن (گيرم بدون مشروب الكلي) ياد وطن و اين حقير بمثابه نشانه كوچكي از آن، به جنابعالي دست داده است. بنابراين خيلي اصالت ندارد..... و اصولا ما خيلي با احتياط از اين كلمات استفاده مي كنيم. باشد كه صادق تر باشيم و دوست داشتن را درSaharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-767188762002-05-19T02:41:00.000-07:002002-05-19T02:46:57.000-07:00امشب به جاهاي دوري رفتم... به جايي كه نور بود و عطر گل ياس.... چه سبكبالم... احساس مي كني مرا؟؟؟ ديشب نگران ... امشب آرام و روان... امشب جاري شدم در تو. * قلب من درد مي كند... از بي كسي كودك معصومي كه بي گناه درد مي كشد... شكايت به كه برد؟؟؟ ديشب به من گفت كه درد دارد... گفتم: از اين به بعد نميذارم درد بكشي .. سكوت كرد... چرا؟؟؟ به گمانش به او وعده دروغ مي دهم؟؟؟ براي اولين بار بود كه صدايش را Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-765683902002-05-14T23:31:00.000-07:002002-05-14T23:32:25.000-07:00در شاد كردن دلها لذتي است بس ناگفتني. امروز مادري نازنين رو به پروازي دور بردم.... از شدت هيجان براي چند ساعتي فكرش از تمام مسايل دنيوي پاك شده بود... ديگه به اين فكر نمي كرد كه بايد با شوهر سابقش راجع به كودكشان بحث كنه... به فكر كارش نبود... به فكر هزاران دردش نبود... او بود در كنار من در خلوت روحاني خود و معبودش... موقع Take off سرشار از هيجان بود.. بعد زود آروم گرفت... لحظه اي چشمانش را مي Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-762930772002-05-07T21:52:00.000-07:002002-05-07T21:58:25.000-07:00دورترها ازخيلي چيزا مي ترسيدم كه الان بهشون خو كردم ... اما الان از چيزايي مي ترسم كه در دورترها بهشون فكر نمي كردم. دورتر ها از تنهايي مي ترسيدم اما الان سالهاست كه بهش خو كردم... از دريا وحشت داشتم. حالا هر وقت كه بتونم ميرم غواصي والان عاشق سكوت و زيبايي زير آبم.. آرامشي كه در آنجا ديدم به هيچ كجا نديدم.... از بلندي مي ترسيدم به خاطر همين خلبان شدم..... از تنهايي سفر كردن مي ترسيدم.... بارها وSaharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-761913302002-05-05T12:28:00.000-07:002002-05-05T17:13:18.000-07:00امشب آموختم كه بايد حرفها را با گوش جان شنيد. مهم نيست حرفها از زبان يك جوان هجده ساله زده مي شود يا شخص پنجاه ساله ؛ مهم آن است كه از عمق دلشان زده مي شود. غم و اندوه و نداشتن همفكر مشكل من تنها نيست. آنان كه مي فهمندو مي دانند تنها هستند. امروز عزيزي به ديدارم آمد تا برايم حرف بزند. داستان و شعرهايش را بخواند..كه تا من مثل هميشه بدون قضاوت به حرفهاي شيرينش گوش كنم... گفت: فرشته غمگينم... كسي Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-758954282002-04-27T09:06:00.000-07:002002-04-27T09:06:07.530-07:00بعضي اوقات زندگي خيلي سخت ميشه... به قول اين آهنگ Sometimes everything is wrong ... ديشب بعد از ساعتها گريه به خواب رفتم... در خواب ديدم به باغي بزرگ دعوت شدم. با قايقي كوچك از آب گذشتم و به باغ رسيدم.... مادر بزرگ هم اونجا بود..... مثل هميشه هيچ كس جز مادربزرگ از دل من آگاه نشد... صبح با ياد كودك افريقائيم بيدار شدم.... به عشق او كه به من تكيه كرده... به عشق خوندن نامه هاي او... به عشق ديدن Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-755369132002-04-17T22:53:00.000-07:002002-10-02T11:32:27.000-07:00مادر بزرگ بهم گفته بودن هر سال كه با معدل بالا قبول بشي يه هديه خوب از من داري ... هر سال منو به يك جاي خاطره انگيزي مي برد.... جاهايي كه هنوزم در خاطرم مونده... انگار ديروز بود... ( خوبيهايي كه به بچه ها مي شه هميشه همونطور خالص و دوست داشتني در ذهنشون مي مونه...) يكسال خواستم به جاي دوري بريم . مادر بزرگ منو برد به امامزاده داوود.... هنوز جاده هاي خاكيشو به ياد دارم... دقيقه به دقيقه يادمه ... Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-754145382002-04-14T23:31:00.000-07:002002-04-14T23:31:43.296-07:00بانوي زيباي آينه.. چه سبزم از آمدنت ...Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-753542462002-04-13T00:14:00.000-07:002002-04-13T00:26:17.000-07:00اولين باري كه شديدا احساس تنهايي كردم حدود هفت سال پيش بود... . كسي از تصميمم كه مي خواستم از ايران خارج بشم؛ خبر نداشت... فقط يكماه طول كشيد... وقتي ويزاي اقامتم رو در پاسپورتم ديدم مجبور شدم به مامان بگم كه آروم به پدر بگن .... چه روزهاي تلخي بود... مامان مدام گريه ميكرد و نمي خواست كه من بيام...مي ترسيد... گفتن به پدر خودش مكافات ديگه اي بود.... كاري بود كه انجام داده بودم و دلايل خودم رو هم Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-752361032002-04-09T22:54:00.000-07:002002-04-09T22:57:59.000-07:00نياز شنيدن صداي تو... باز بي تابم كرده.... شماره مي گيرم .... اي خدا خونه باشه... “ الو... مادر بزرگ... “ اي خدا اين موهبتت رو از من هيچوقت مگير.... ****** ميگم مادر بزرگ.. احساس مي كنم از معنويت دارم دور مي شم ... مي گه سعي كن به خودت نزديكتر بشي ... دوست بدار.... تو دنيا هيچ كسي به اندازه او بدي .. دورويي .. خيانت و نا مردمي نديده. با اين همه مهربانترينه .. رقيبش يك بار بهم گفت .. مادر Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-751491842002-04-07T19:57:00.000-07:002002-04-07T20:04:46.000-07:00من اگر برخيزم تو اگر برخيزي همه بر مي خيزند.... هميشه و همواره شنيدم كه مي گويند: اي كاش كسي... مركزي ... نهادي ... گروهي... بود كه مي توانستيم به كمك آنان به نيازمندان و كودكان معصوم دردكشيده كمك كنيم... آيا واقعا براي كار خير نيازي به مركزي.. نهادي...است؟؟؟ گيرم كه مركزي هم باشد... نيمي از كمكهاي رسيده بايد صرف خود آن سازمان و كساني كه در آنجا كار مي كنند بشود... و بعد از مدتي هم خدا مي Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-114546452002-04-04T07:40:00.000-08:002002-04-07T20:07:00.000-07:00روزهاي آفتابي رو خيلي دوست دارم... اما پرواز در اين روزها برايم كمي سخت است.... امروز مهمانان عزيزي دارم كه بايد به شهر ديگري ببرمشان... اما اگر كار نبود .. دوست داشتم به چتر بازي بروم از ارتفاع 12000 ft و هنگام پايين آمدن فرياد بزنم كه من چه خوشبختم كه انسانهاي زيادي در اين 26 سال زندگيم ديدم... انسانها كمند... نايابند... مادر بزرگ يادت هست هميشه مي خواندي.. “ از ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست.Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-113536482002-04-01T12:19:00.000-08:002002-10-02T11:38:12.000-07:00يكي از كارهاي بزدلان از پشت خنجر زدن است... از نبود شخص ميدان مي گيرند و هياهو سر مي دهند... و الحق كه ياران آنان كساني جز خود حقيرشان نيستند... به استقبالت با دروغ و تهمت آمدند... تو بزرگي و آنان چشم ديدن بزرگان ندارند... خوبها هميشه دشمنان بي عقل بي شمار دارند... اما تو بدان كه در قلب بهترين ها جاي داري... و بدان با اين كار پليدشان جز نشان دادن چهره شان كاري نكردند..... تو همواره و هميشه Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-113048452002-03-31T01:37:00.000-08:002002-03-31T01:37:30.133-08:00يه عشق كوچولويي دارم كه 5 سالشه... مدام به من تلفن مي كنه كه به ديدنش برم... آخرين باري كه باهاش حرف زدم گفت پدرم مي خواد باهات حرف بزنه.... “ اين كوچولوي ما عاشق توست... مراقب دلش باش... ما خيلي نگرانيم... با تو حرف نزنه تب دار مي شه....“ چه زيباست پدري اينچين احساسات و عواطف دختر پنج سالشو درك مي كنه..... بعد از قطع كردن تلفن رفتم به دوران دور... هنوز هم مات و مبهوت اين درك زيبام.... پدر من Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-113046792002-03-31T01:21:00.000-08:002002-03-31T01:21:59.683-08:00انتظار.... انتظار بي طاقتم مي كنه ... از انتطار بيزارم... تحمل ندارم... اما هميشه در انتظار بوده ام ... حتي بعضي شبها به انتظار صبح... به انتظار يك خبر.. نامه.. تلفن..ديدار..... همزادم كجائي تا برايت بگويم.... Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-111301182002-03-25T23:18:00.000-08:002002-03-25T23:20:41.000-08:00چقدر سخته آدم نتونه احساسشو بيان كنه ... من جز اون آدمهام ....هميشه در دلم غوغايي بوده اما قطره اي از اون رو بيان كردم... بعضي وقتها مي بينم يا مي خونم كه چقدر بعضي ها با احساسشون راحتند... بغضم مي گيره... ستايش كسي يا چيزي رو كه دوست داري... بيان حس دروني ات كه زلال و بي رياست ..... خيلي زيباست.... من از اين زيباترين نعمت بي بهره ام... ستايش معشوق زيباست.... اين حسي است كه من بيشمار گرفته ام.Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-109609632002-03-20T22:47:00.000-08:002002-03-20T22:49:12.000-08:00دلم مي خواست لحظه تحويل سال چشمامو ببندم ... برم كنار مادر بزرگ بشينم ... كنار هفت سينش كه هميشه رنگ و بوي خاصي داشت... مي خواستم بعد از تحويل سال شعري از حافظ بخونم.... مي خواستم به تو كه دوري فكر كنم و به روزهاي شيرين گذشته... به ياد پدر كه سال تحويل چه مهربان مرا نوازش مي كرد.... به ياد تو كه آرزويت ديدار بود.... افسوس كه لحظه تحويل سال را اشتباه به خاطر سپرده بودم.... بعضي لحظه ها خيلي Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-108899032002-03-19T00:21:00.000-08:002002-03-20T22:30:40.000-08:00 عيد رو خيلي دوست دارم از كودكي ... آخه احساس مي كردم با رسيدن عيد همه با هم مهربون ميشن و به ديدار هم ميرن... بزرگتر كه شدم ديدم بعضي ها با رسيدن عيد هم دلهاشونو صفايي نميدن.... آنوقت بود كه غصه مي خوردم.... اميدوارم كه امسال همه شاد باشن و تو دل هيچ كسي كدورتي نباشه... آمين. چه دل تنگم... آخه خيلي دورم.... كمكم كن كه اين دوري باز در خلوت اشكي به چشمام نياره... ميرم كه هفت سين بچينم... امسال Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-108893622002-03-18T23:51:00.000-08:002002-03-18T23:51:47.483-08:00امروز كه از خواب بيدار شدم همه جا پوشيده از برف بود... چقدر برف رو دوست دارم.. سفيدي .. پاكي... چيزي به آغاز سال نو نمونده... امسال هم از عزيزانم دورم... نه به خواست خودم به اجبار.... شكايتي نيست ... يعني هست اما از بيانش مشكلي حل نمي شه... دوستانم هميشه ميگن تو هيچ وقت شكايت نمي كني... لبخندي ميزنم و توي دلم ميگم شكايت به كه بكنم؟؟؟؟ چه با شكايت چه با لبخند روزها ميگذره ... من اهل شكايت نيستم Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-105805742002-03-10T00:14:00.000-08:002002-03-10T00:20:07.000-08:00انتظار براي شنيدن صداي تو.... تو چه خوبي .. چه بي ريا و مهربان ... مردها خوبند... هميشه دوست دارند عشق بورزند.... براي بيان احساسشون به دنبال كلمات نمي گردند... زيبا مي نويسند.... زيبا ترسيم مي كنند...از بي قراريها.. از عشق.. از روزگار... براي موهاي انيس چه زيبا مي نويسد... براي عظمت تنهايي در دل كوه... آنان مهربانند.... صميمي و ساده... بي توقع و بخشنده... تو خوبي...خوبيها را تو به من نشان Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-105547632002-03-09T02:22:00.000-08:002002-03-10T00:27:14.000-08:00ايران سال 71 مجبور شدم سوار اتوبوس بشم... (هميشه با مسائلي در اين اتوبوسها برخورد مي كردم كه تا مدتها از ذهنم دور نميشد) خانمي سوار شد و درخواست بليط از مسافرين كرد... فرشته اي به او بليطي داد و پول آن خانم را گرفت..... خانمي كه درخواست بليط كرده بود به مسافر كناري اش گفت: اين دو زار كه گرفتن نداشت... همه گدا صفت شدند... نه صفا دارن نه انسانيت!!!!!!!! دلم لرزيد از اين همه بي انصافي.....وقتي كنارمSaharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-103996402002-03-04T23:49:00.000-08:002002-03-05T10:13:29.000-08:00خواب ديدم آسمان غرق ستاره هاي نورانيست... پر از نور چراغهاي هواپيماهايي كه در رفت و آمد بودند... از بالكني محو تماشاي آسمان بودم....كمي از آن نورها به بادكنكهايي بدل شد و به طرف من آمد...اونها رو گرفتم ... چه زيبا بودند... چقدر اين خوابهامو دوست دارم... برخلاف زندگيم در بيداري .. پر از تنوع و زيبائي هستند... دورتر ها هرچه به خواب مي ديدم در بيداري تعبيري داشت.... ولي مدتهاست كه آن حادثه ها فقط درSaharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-102856042002-03-01T18:07:00.000-08:002002-03-01T18:07:38.393-08:00چرا دلتنگ شدي بانوي سبزآينه ؟؟ چون بر تو روا نداشتند آنچه كه دوست مي داشتي ؟؟؟ آدمي براي خوبيها دلتنگ مي شود. براي عشق . براي مهرباني دستان مادر بزرگ... براي چيزهاي كمياب ... براي تو كه دوري ... پس من تنها نيستم كه دلتنگم .. دلتنگي ياران وفادار بيشمار دارد... او كه سالهاست هم قرين من است... تو هم با ما هستي ... ما هم با توئيم ... دلتنگ نباش بانوي آينه ... ما در كنار توئيم و دوستت داريم.. آنكه Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-100819952002-02-24T16:34:00.000-08:002002-02-24T16:34:43.910-08:00بعد از 12 ساعت پرواز ( رفت و برگشت) و چند روز بيخوابي به خونه رسيدم... آخ كه من چقدر عاشق اين آپارتمان كوچيكم ... دلم ميخواد هر وقت ميآم خونه چراغي روشن باشه.. اما وقتي مدت طولاني نيستم چراغي رو روشن نميذارم .. با اين حال رسيدن به خونه خيلي شيرينه.... هنوز يك ساعتي نخوابيده بودم كه با صداي بوق ماشينها بيدار شدم... تو خواب و بيداري ياد عروسي هاي ايران و بوق زدنها افتادم... نه خير نمي شد خوابيد...Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-99440552002-02-20T17:54:00.000-08:002002-10-02T11:40:39.000-07:00من يه همزاد دارم از جنس و روح خودم .... نديدمش اما دوستش دارم ... برام مي نويسه .... نگرانم مي شه ... منم براش مي نويسم اما او زيبا مي نويسه ... شور و عشقي در نوشته هاش هست كه خيلي دوست دارم... يه روز مي نويسه غمگينه ... روز بعدش مي نويسه كه خوبه خوبه ... مثل من حرفهاشو كامل نمي زنه ... يا اگرم بگه فرداش پس مي گيره... براش نوشتم: زندگي بدون عشق خيلي سخته آخه ... پرواز بي عشق كه برام معنا ندارهSaharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-97490742002-02-14T22:58:00.000-08:002002-02-14T22:58:23.640-08:00من 14 فوريه رو خيلي دوست دارم ... مثل روز تولدم ... شايدم كمي بيشتر امروز همه گل به دست بودن ... يا مي خواستن هديه بدن يا هديه گرفته بودن.... چقدر اين روز زيباست.... كاش همه روزها اينطور بود... اما من تنها بودم... بله ... خيلي هم دلم گرفته بود.... عصري قرار بود برم پرواز كه سر كار موندم و نرفتم... منتظر بودم... منتظر چي؟؟؟ آه كه مي دونم منتظر چي.... اما چرا از بيانش عاجزم؟ امروز دلم خيلي چيزها Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-96358752002-02-11T23:45:00.000-08:002002-02-11T23:48:40.000-08:00شش سال پيش روز 22 بهمن از ايران خارج شدم.... روز تولد دوباره... روز جدايي از تمام دلبستگي ها... روز شروع تنهايي و در خود فرو رفتن... روزي كه آزادي را بر همه چيز ترجيح دادم... روزي كه ديگر توان ماندنم نبود... امروز پرواز نكردم... پرواز در اين روز يادآور چشمهاي گريان و دل پريشان من در آن روز وداع بود.... يادم هست تمام راه گريستم و به كساني كه آزادي منو سلب كرده بودند نفرين كردم... به كساني كه منوSaharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-95565042002-02-09T13:37:00.000-08:002002-02-09T13:37:22.990-08:00بقول سرخپوست پيري كه مي گفت:“ مرگ هميشه پشت سر است“ بعضي از ما دنيا رو دوست داريم . زيبائيها شو.. مردم و .... بعضي از ما دنيا رو سخت مي گيريم ... شكايت و نارضايتي جزو برنامه روزانه است .... بعضي از ما با وجود ناملايمات باز هم اميدواريم و مقاوم .... بعضي از ما با وجود همه چيز باز هم نا شكر و زياده خواه... زندگي يعني مبارزه.. خواستن ... رسيدن...لبخند... دوست داشتن... در خواستن زجر هست .. درد هست .Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-95538702002-02-09T11:38:00.000-08:002002-02-09T11:38:47.963-08:00من عاشق خدا هستم... هيچگاه به دنبال مذهب يا فرقه اي نبودم .از مذهب بيزارم... اما خالصانه عاشق خدايم... هر وقت از خدا مي خوام كه باهام حرف بزنه ..آن شب يا شبهاي بعد در خواب باهام حرف مي زنه... ديشب خواب ديدم ... به بالاي يك بلندي رفتم در مقابلم كوههاي بلند و بي نهايت زيبا بود... يك آن ديدم كه از دل كوهها آبي با زيبائي تمام جاري شد... اينقدر با ابهت و زيبا بود كه يك لحظه از خاطرم بيرون نمي ره... هرSaharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-92882082002-02-01T17:20:00.000-08:002002-02-01T17:20:48.760-08:00پرواز در شب رو خيلي دوست دارم ... يه آرامش خاصي بهم ميده .. شايد به اين دليله كه كمتر برج كنترل رشته افكارم رو بهم مي زنه .... اينقدر احساس نزديكي با خدا مي كنم كه احساس مي كنم هر چيزي كه بخوام..خدا همون لحظه بهم ميده... شهر زيباست وآروم ... وقتي به Night Flight ميرم دلم مي خواد فقط روي شهر پرواز كنم نه روي آب .... چراغهاي روشن بهم مي گه كه به مردم نزديكم ... در روز هم عاشق پرواز روي آب ... Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-92628712002-01-31T23:54:00.000-08:002002-01-31T23:54:22.816-08:00چه سخت است نتواني آنچه در دل داري بيان كني... غم ديگران وجودم رو از غم پر مي كنه ... تو نمي داني آن شب كه دلت گرفته بود ... من تا صبح سرم بر زانوانم بود.. آن شبي كه صدايت گرفته بود.... ديگر دستم به كاري نرفت.. آن شب كه چون گذشته مرا سرد خواندي... دلم پر از حرارت بود.. مرا سرد مي خواني .... مي دانم از ياد برده ام كه چگونه احساسم را بيان كنم ... شايد هيچگاه نمي دانستم... دل من مي داند و خداي من كهSaharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-91789522002-01-29T17:55:00.000-08:002002-01-29T17:57:39.000-08:00سالهاست كودكي آفريقايي به من افتخار داده كه فرزند عزيز من باشه .... برام مرتب نامه همراه با عكس مي فرسته...هميشه خيلي با احترام مي نويسه .. هميشه دلم مي خواست راحت برام بنويسه .... اين خواسته منم بر آورده شد... در آخرين نامه اش نوشته كه از اينكه مادري مثل تو دارم خوشحالم . خيلي دوستت دارم.... اين جمله برام يك دنيا ارزش داشت... .. شما آيا با اين جملات هر از گاهي مادرتونو شاد مي كنيد؟؟ مادرهاي Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-90423142002-01-25T10:29:00.000-08:002002-10-02T11:19:25.000-07:00ايران كه بودم روزهاي چهارشنبه ام مال خودم نبود.... ازخانوادة عزيزي ديدن مي كردم كه براي نگاههاشون خيلي دلم تنگه... دستاي دختر شش ساله از سردي آب قرمز بود... دستاشو مي ذاشتم روي صورتم ..از شدت سرما سرم درد مي گرفت... مي گفتم الان گرمه گرم مي شي... قدرت نگاه كردن به چشماشو نداشتم ....بيسكويت خيلي دوست داشت... وقتي كه احساس مي كردم سرماي وجودش به من منتقل شده خوراكيهاشو بهش مي دادم و مي رفتم پيش Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-89856472002-01-23T17:13:00.000-08:002002-01-23T18:07:09.000-08:00هميشه بعد از غواصي يك حالت خاصي توام با سكوت بهم دست ميده .... دليلشو دقيق نمي دونم ... شايد سكوت و آرامش زير آب اين حالت رو به من مي ده... شايد از اينكه مردم رو نمي بينم دلتنگشون مي شم .... و شايدم تا مدتها محو عظمت پروردگارم ... دليلش هر چه هست خيلي زيباست.... آرامش زير آب خيلي آرومم مي كنه.... هزاران هزار رنگ در گياهان و موجودات.... موجودات زيبايي كه به كنارت ميان بدون ترس تا بهشون غذايي بدي.Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-89168172002-01-21T17:41:00.000-08:002002-01-21T17:42:51.000-08:00بعضي وقتها هست كه آدم تمام مسائل دنيوي رو فراموش مي كنه.... اين حالت زماني به من دست مي ده كه چتربازي مي كنم ...زماني كه چشمامو مي بندمو خودمو رها مي كنم..... نه به اين فكرم كه دلم گرفته .. نه اينكه دلتنگم .... رها و رها... فقط سبكبالي و آزادي روح و جسم .... چه خوبه كه راههائي هم هست كه ما رو از بند اين دنيا رها كنه هر چند كوتاه ... اما دلنشينه.... وقتي از بالا به زمين نگاه مي كني..همه چيز فرق Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-89144602002-01-21T16:22:00.000-08:002002-01-21T16:22:22.966-08:00از تو پرسيدم عشق يا هوس؟؟ و تو چه مهربان و صبورانه برگ برگ كتاب عشق را برايم خواندي توئي كه پاك و بي ريا دوستم مي داشتي...... اي كاش دوست داشتن را به همه مي آموختي... هفت سال از زماني كه آزادي را بر تو ترجيح دادم مي گذرد......چه بد كردم....چه بد كردم.... تو را ديگر نمي بينم. اما از تو مي نويسم كه من و ما ها ياد بگيريم چگونه عشق ورزيدن را.... عاشق پرواز بودي ... و حالا كه پرواز مي كنم احساس مي كنمSaharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-88747842002-01-20T11:31:00.000-08:002002-01-20T11:34:37.000-08:00در ايران كه بودم از هر كس و هر چيز كه اّزرده مي شدم.. يا مثل پرنده پر شكسته به پرواز نگاه مي كردم ..... به خودم مي گفتم ميرم و راحت مي شم ....... ميرم و اّزادي و رو لمس مي كنم آنوقت با هيچ چيزي عوضش نمي كنم..... اما ناخواسته براي رسيدن به اين آرزو خيلي چيزها رو از دست دادم... آغوش گرم مادر بزرگ ... شكوه و شكايت كردن پيش اون سنگ صبور...... با هزاران شوق رفتن سر قرار..... اضطراب و دلهره شيرين لحظه Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-88077722002-01-17T23:37:00.000-08:002002-01-17T23:43:31.000-08:00امروز كه پرواز مي كردم... براي اولين بار عقابي رو از نزديك ديدم.....اينقدر محو پروازش شدم كه اگر با صداي Tower (برج كنترل) به خودم نمي ‏امدم نمي دونم چه اتفاقي ميافتاد. اي كاش روح ما انسانها به بلندي اوج پرواز عقاب بود.... اي كاش معنويات در زندگي ما بيشتر از ماديات ارزش داشت.... زماني كه پرواز مي كنم و از اون بالا به زمين نگاه مي كنم به اين فكر مي كنم كه الان در اين زمين كه من براي مدتي كوتاه Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-88077572002-01-17T23:36:00.000-08:002002-01-17T23:36:52.236-08:00چون عقاب در اوج زيستن ... در اوج پرواز كردن ... در اوج خفتنم آرزوست.Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-87661222002-01-16T18:05:00.000-08:002002-01-16T18:05:11.273-08:00هر سخن جائي و هر نكته مكاني دارد اي كاش همه معني اين جمله رو درك مي كردند... Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-86370092002-01-12T16:11:00.000-08:002002-06-18T21:21:33.000-07:00آزادانه و عاشقانه دوست داشتن يك روز طبق معمول يواشكي رفتم روي پشت بام كه پرنده هاي همسايه رو نگاه كنم. تا ديدم پسر همسايه نيست پاور چين پاور چين رفتم كنار قفس پرنده ها. كنار قفس نشستم و شروع كردم با پرنده ها حرف زدن (از خودش ياد گرفته بودم) سلام گوگول مگوليا و ...... يكدفه چشمم افتاد به پسر همسايه كه تكيه داده بود به ديوار و داشت منو نگاه مي كرد. تا ديدمش سرمو گذاشتم روي زانوهام از خجالت .... Saharnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3279738.post-86345372002-01-12T13:58:00.000-08:002002-01-12T14:01:54.000-08:00 Parvaaz پرواز را به خاطر بسپار Saharnoreply@blogger.com0