امشب آموختم كه بايد حرفها را با گوش جان شنيد.
مهم نيست حرفها از زبان يك جوان هجده ساله زده مي شود يا شخص پنجاه ساله ؛ مهم آن است كه از عمق دلشان زده مي شود.
غم و اندوه و نداشتن همفكر مشكل من تنها نيست. آنان كه مي فهمندو مي دانند تنها هستند.
امروز عزيزي به ديدارم آمد تا برايم حرف بزند. داستان و شعرهايش را بخواند..كه تا من مثل هميشه بدون قضاوت به حرفهاي شيرينش گوش كنم... گفت: فرشته غمگينم... كسي منو نمي فهمه.... من مونده بودم چرا منو فرشته خطاب مي كنه... آخه من كه هيچ وقت نظري نداده بودم... گفتم: تو چرا؟؟؟ گفت همين كه كسي منو نمي فهمه كافي نيست؟؟؟؟
همواره به اين فكر مي كردم كه تمام غمهاي دنيا در دل من خونه كرده ...غم خوبان غمگينم مي كنه... غم تمام كودكان بي گناه و معصوم ... غم آنان كه ناخواسته آمدندو بي گناه چه زجرها مي كشند... بي آنكه كوچكترين قدرتي در كنترل و يا عوض كردن آن وضعيت داشته باشند... غم آن مرد و زن روستايي ... غم آنان كه لحظه اي از نظرم دور نمي شوند...با وجود اينها غمهاي ديگران در نظرم حقير مي آمد... اما امروز با تمام وجودم حس كردم كه هر دلي حرفي براي گفتن داره و به اندازه حرفهاي دل من بزرگه....